شهدا شمع محفل بشریت اند...

خورشید، بزرگ ترین موذن صبح است و شهید، والاترین مکبر آزادگی، و کدام تکبیر، رساتر و فراگیرتر از شهادتینی که در بی تعلق ترین ثانیه های زندگی، بر زبان شهید جاری می شود؟

شهداء، رفته اند و رسالتی از جنس آگاهی و حرکت را بر دوش ما باقی گذاشته اند، شهادت، مرز زمین و آسمان است و شهداء مرزبانان هماره بیداری، شهیدان، پیامبران حماسه انسان اند که ما را مسئولیتی ممتد که در لحظه لحظه زندگی مان جاری است، نازل فرموده اند.

شهدا، مرگ را به سخره گرفته اند، تا ما به حقارت دنیا بخندیم، شهدا، حیثیت خون را فریاد زدند، تا ما گوشت و پوستمان را از جرعه عطش و شور بپرورانیم.

شهدا، همه تعلقات را از خود بریدند و خود را مسافر آسمان کردند ، تا گذرگاه بودن دنیا را ثابت کرده باشند و راز آزادی را بریدن از خویش ثبت نموده باشند. چه می شود که خون حامل زلال ترین پیام ها در تاریخ می ماند؟ بی تردید، پاسخ را باید در این حقیقت جست که شهدا، تفسیر مجسم باران ، برشوره زار غفلت زمین اند... و راز جاری ماندن شهداء، چیزی جز جوشیدن از چشمه ای به نام عشق نیست.

شهادت، کلاس همیشه دایر حرکت است که تمامی انسان ها را در هر برهه زمان، در خویش ثبت نام می کند و شهدا، محصلان برگزیده این مدرسه اند